وبگاه دکتر محمد داراب پور

زيباترين حرفت را بگو
شكنجه پنهان سكوتت را آشكار كن،
و هراس مدار از آن كه بگويند
ترانه ئئ بيهوده مي خوانيد.
چرا كه ترانه ما ترانه بيهودگي نيست،
چرا كه عشق حرفي بيهوده نيست
حتا بگذار آفتاب بر نيايد
به خاطر فرداي ما اگر بر ماش منتي ست،
چرا كه عشق
خود فرداست
خود هميشه است

چنان دل کندم از دنیا
که رنگم, رنگ تنهاییست
ببین مرگ مرا در خواب
که مرگ من تماشاییست

اندکی شبیه دریا شده ام
همین دریایی که در حوض خانه ی همسایه است
دهانم طعم آبی گرفته
پاهایم جلبک بسته
و در دلم هزار ماهی بی نام و نشان آشیانه کرده
باز هم نیستی
غروب چهارشنبه
و کسی ناشناس واژه های علاقه را سر می برد
و کنج آواز مردگان می اندازد
نمی دانم
شاید آخر دنیاست
که عقربه ها به بن بست رسیده اند
کاش بیایی
سر بر شانه ات بگذارم
و عریان ترین حرف هایم را
شبیه هق هق پرنده های پر شکسته
یادت بیاورم
هیچ لازم نیست دلهره ی آیینه
از روییدن باد را به رخم بکشی
من آن قدر طعم گس آیینه را چشیده ام
که محرم ترین آشنای باران شده ام
آه ، عزیزم ، رایحه ات پیچیده
بگو کجای سه شنبه ای
هنوز اما خیلی صبورم
که می نشینم و از ته آیینه برایت انار می چینم
تا کی بگویم برگرد
و تو بادبادکی را که ته دریا به جلبک ها گیر کرده
بهانه بیاوری برای نیامدنت
اصلا بگذار طعم خاکستری شب را بچشم
بگذار آن قدر شبیه دریا شوم
که تو دیگر به چشم نیایی
بگذار بمیرم

گذشت،همه چیز تمام شد!
همه ی هوسها و شهوتها
همه ی آنچه که آشکار بود یا نهان
و من خیره به تن عریان آمال و آرزوهایم مانده ام که هیچگاه جامه ی عمل به خود ندید.
انگار او آنچنان کرده بود که دیگر  کسی سایه ی مرا هم پشت صدهزار گردنه ی شوم تنهایی نبیند. چیزی فراتر از مرگ!
آری، کار او بود، درست همان لحظاتی پی بردم که در نگاه غمبار کوچه گم میشدم. همان لحظه ای که رو به سویش می کردم تا با اشکهایش مثل همیشه دست بر گریبانم بیندازد و مرا بازگرداند اما دیدم لبخند میزند!
بار دوم باز گشتم و دیدم بلند قهقهه میزند و بار آخر دیگر نبود!
آری همه چیز را تمام کرد و من در حسرت یک نگاه دیگر به تن عریان آمال و آرزوهایم که هیچگاه جامه ی عمل به خود ندید خیره مانده ام.
آه،می سوزم،می سوزم!

به ستوه آمدم از این شب تنگ
این شب تلخ و دراز
اختران جمله گرفتار غم اند
ماه هم آینه گردان دل تار من است
آسمان گو که ببارد تا صبح
چشم من نیز، تو همراهی کن!
ابرها را بسپارید هم آغوش شوند
شاید این بار
صاعقه بغض گلو بگشاید
دست بگشوده به پهنای سپهر
چشم بر درگه معبود
ذکر یونس به دل حوت بخوان
یار من رفت ز پیشم ای داد
یار من رفت

ممنون از دوست خوبم زهرا که این شعر عالی رو برام فرستاد :ي

آه ای دل غمگین که به این روز فکندت؟
فریاد که از یاد برفت آنهمه پندت
جان دادی و درسی به جهان یاد گرفتی
ارزانتر ازین درس محبت ندهندت

جوابش معلومه، اون بود که به این روز انداختت

تمام نفسهایم

بوی بودنت را دارند

کاش ميدانستي که درون قلبم خانه اي داري تو
که هميشه آنرا با شفق مي شويم
و به آن ميگويم که تويي مونس شبهاي دلم

تماس پریروز تو
اگرچه دستت اشتباهی مرا گرفت
قلب مرا ذره ذره کرد
چرا که مدت ها بود
چنین تند و
اینگونه با هیجان نتپیده بود
میشنیدم صدای تپیدنش را
و من آرام گریستم
وقتی
صدای خنده ات را
آن طرف خط
دور دور
می شنیدم