وبگاه دکتر محمد داراب پور

دوباره آغاز  … اما آه، این داستان با تو تمام شد

انتخاب

تو یه جا نشستی مظلوم من بیچاره یه محکوم
قسم وآیه چه فایده واسه پرونده ی مختوم؟
بدجوری دلم گرفته شیشه ها مات و کبودن
چرا قصه ها اسیر یکی بود یکی نبودن؟
تو سرت کجا شلوغه؟ که یادت رفته منی هست
کی اومد چشاتو روی لحظه ها یکی یکی بست؟
بگو شیطونه تو جلدت بگو که خودت نبودی
بهتر از من گیر آوردی؟ میمیرم من از حسودی!
هیشکی از من نمیپرسه تو دلم چیا گذشته
درد طعنه های مردم از دلم هیچی نذاشته
تو رو دوست داشتن من نه! نگو که یه جور گناهه
میدونم یه روز میای تو عمر این سفر کوتاهه
توی این روزای آخر انتخاب تو دو راهه
عشق اولت منم من! ارزش اون به یه کاهه

بعد از تو در شبان تیره و تار من
دیگر چگونه ماه
آوازهای طرح جاری نورش را
تکرار می کند
بعد از تو من چگونه
این آتش نهفته به جان را
خاموش میکنم ؟
این سینه سوز درد نهان را
بعد از تو من چگونه فراموش میکنم ؟
من با امید مهر تو پیوسته زیستم
بعد از تو ؟
این مباد
که بعد از تو نیستم
بعد از تو آفتاب سیاه است
دیگر مرا به خلوت خاص تو راه نیست
بعد از تو
درآسمان زندگیم مهر و ماه نیست
بعد از من آسمان آبی است
آبی مثل همیشه
آبی

مطمئن باش و برو
ضربه ات کاری بود
دل من سخت شکست
و چه زشت،
به من و سادگی ام خندیدی
به من و عشقی پاک، که پر از یاد تو بود
و به یک قلب يتيم،
که خیالم می گٿت: تا ابد مال تو بود
تو برو !!
برو تا راحت تر،
تکه های دل خود را آرام
سر هم بند زنم

کاش انگونه بودم که می خواستی
کاش نگاهم قلبت را می لرزاند و حضورم بی قرارت می کرد
کاش خنده ی لبهای او تو را یاد من می انداخت یا خیابانی که با هم بی تفاوت از ان رد شدیم محل پیاده روی عصر هایت می شد.
کاش به هر بها نه ای نزدیکم می امدی و سوال های بی ربطی در مورد هیچ از من می پرسیدی
کاش می فهمیدی که تنها به خاطر از دست ندادنت اینگونه سردم
کاش می فهمیدی که دیالوگ های مختصری که بینمان رد و بدل شده است را چندین بار برای یافتن کلمه ای خاص مرور کرده ام
کاش زمانی که می خواستی به سمت دیگری خیز بر داری دستت را بر شانه ام می گذاشتی تا یادگاریم شود
تنها و تنها کاش دوستم می داشتی تا اینگونه غریبانه قصد رفتن نکنم

خیلی وقت است که نه من ، نه شعر
از راه رو این خانه نگذشته ایم
راه من دراز است و خانه شاعران دور
اما دلم هنوز در گیر واژگان ناگفته
دیروز به سرحد بی قراری رسیدم
تنگه این دل بی قرار جای واژه نبود
روی کاغذ ریخت
نوشتم:
سلام

قفس داران سکوتم را شکستند
دل دائم صبورم را شکستند
به جرم پا به پای عشق رفتن
پر و بال عبورم را شکستند
مرا از خلوتم بیرون کشیدند
چه بی پروا حضورم را شکستند
تمنا در نگاهم موج می زد
ولی رویای دورم را شکستند