وبگاه دکتر محمد داراب پور

بعضی از اتفاقات و تجربه ها
عادت می شوند
در یاد
گه گاه … یادشان می کنی
آرام می شوی
بعضی ازتجربه ها
زخم می شوند
در دل
گاهی … مثل زخم تازه سر باز می کند
و بعد آرام می شود
بعضی از
اتفاقات استخوان می شوند
در گلو…
برایت نه راه پس می گذارند
نه راه پیش
بعضی از اتفاقات
چاهی می خواهد برای فریاد

خاموش!
دل بیقرار خاموش!
ذهن  پرسشگر خاموش!
دل مردد، خاموش!
جسم خسته، خاموش
مغلوب مانده ساکت!
همه ساکت!
تا کی ؟ تا ……..!!!!
حرف نزن!
مدارا کن ! خاموش!

كنار جاده نشسته ام.
راننده چرخي را عوض ميكند
از آنجا كه مي آيم دل خوشي ندارم
به آنجا كه ميروم نيز ميل چنداني ندارم
پس چرا بي صبرانه!
به عوض كردن چرخ نگاه ميكنم؟

قلبم کاروانسرایی قدیمی است
من نبودم این کاروانسرا بود
پی اش را من نکندم
بنایش را من بالا نبردم
دیوارش را من نچیدم
من که آمدم ، او ساخته بود و پرداخته
و دیدم که هزار حجره دارد
و از هر حجره قندیلی آویزان که روشن بود
و می سوخت از روغنی که نامش عشق بود
قلبم کاروانسرایی قدیمی است
من اما صاحبش نیستم
صاحب این کاروانسرا هم اوست
کلیدش را به من نمی دهد
درها را خودش می بندند
خودش باز می کند
اختیارداری اش با اوست. اجازه ی همه چیز
قلبم کاروانسرایی قدیمی است
همه می آیند و می روند و هیچ کس نمی ماند
هیچ کس نمی تواند بماند
که مسافرخانه جای ماندن نیست
می روند و جز خاک رفتنشان چیزی برای من نمی ماند
کاش قلبم خانه بود
خانه ای کوچک و کسی می آمد و مقیم می شد
می آمد و می ماند و زندگی می کرد
سال های سال شاید
هر بار که مسافری می آید
کاروانسرا را چراغان می کنم
و روغن دان قندیل ها را پر از عشق
هر بار دل می بندم و هر بار فراموش می کنم
که مسافر برای رفتن آمده است
نمی گذارد ، نمی گذارد که درنگ هیچ مسافری طولانی شود
بیرونش می برد ، بیرونش می کند
و من هر بار در کاروانسرای قلبم می گریَم
غیور است و چشم دیدن هیچ مهمانی را ندارد
همه جا را برای خودش می خواهد
همه ی حجره ها را خالی خالی
و روزی که دیگر هیچ کس در کاروانسرا نباشد او داخل می شود
با صلابت و سنگین و سخت
آن روز دیوارها فرو خواهد ریخت و قندیل ها آتش خواهد گرفت
و آن روز ، آن روز که او تنها مهمان مقیم من باشد
کاروانسرا ویران خواهد شد
آن روز دیگر نه قلبی خواهد ماند و نه کاروانسرایی

قاصدك حرف دلم را تو فقط مي داني
نامه عاشقيم را تو فقط مي خواني
قاصدك هيچ كس با من نيست
همه رفتند، تو چرا مي ماني؟؟

نمیگویم فراموشم مکن هرگز، ولی گاهی به یاد آور، رفیقی را که میدانی، نخواهی رفت از یادش

تا ابد با من باش همه ی هستی من