وبگاه دکتر محمد داراب پور

سوختم اما نکردم شکوه از درد جدایی
از تویی که نکردی جز نا مهربانی

شاید از خودت می پرسی که محمد چرا دیروز برام چیزی ننوشت
شاید به خودت می گویی که محمد اولین غیبتش را کرد از نوشتن روزانه اش برای من
دیروز تهران نبودم، حقیقت ساده است،
در روزهای نزدیک به تولد تو دلم گرفته است، گفتم شاید سفر مرا تسلی دهد.
دیروز هرجا در به در شدم در این شهر لعنتی (قم) یک جا برای وصل شدن به نت نیافتم. خودم دلم بیشتر گرفت
احساس کردم قولی که به تو دادم را به خوبی انجام نداده ام. احساس کردم فاصله ی ما پیرم می کند و چیزی از من باقی نگذاشته است
دلم گرفته است

پشت شیشه برف می بارد ، در دلم دستی دانه اندوه می کارد
پاییز رفت
و من در غروبی سرد وبغض آلود در هوای خاطراتم ، خاطراتی دور! نفس تازه می کنم
به یاد می آورم من و پرسه در کوچه پس کوچه های تنهای تجریش! من و خش خش بی پناه برگهای زرد و نارنجی!
من وعطش شنیدن صدای کلاغها بر روی درختان برهنه و خواب آلود!
من و رها شدن در آنچه آرزو داشتم برای من و تو باشد!
و حالا که گلی برای بوییدن نیست، من و آن عطری که از میدان آزادی برایم خریده بودی!

آن روز که میمیرم
ای عشق همیشگی من
من را با خودت ببر
و به خاکم بسپار
مرا آن بالاها در کوهستان به خاک بسپار
و گل سرخی روی قبر من بکار
خداحافظ زیبای من

بالهــــــایم را هم که برده باشـــی
با تکــــــه پاره های دلــــم که می شود پر بکشـــم
نه بال می خواهـــم
نه آســـمان !
گســـــــتره ی دســــتان تو را می خواهم
که “موطـــــن” امــن منســــت

این روزها دچار سر گیجه ام !
تلخ تر از تلخ !
زود می رنجم !   انگار گمشده ام !   حتی گا هی می ترسم !!!
چه اعتراف بدی !
شاید لحظه کوچ به من نزدیک شده !  دلم هوای سردی غربت دارد

خوشبختی یعنی داشتن آغوشی که همیشه برای تنهایی تو جا داره
خوشبختی یعنی یه شونه ی استوار که هر وقت دلت بخواد بتونی روش گریه کنی
خوشبختی یعنی بدونی دست هایی هست، که فقط دست های تو رو توی خودش جا می ده
یعنی کسی رو باور کنی که یقین داری باورت رو نمی شکنه
یعنی چشمایی که تو هر چقدر نگاهشون کنی، خسته نشی
یعنی بتونی دوتا دست پاک و نازنین رو ببوسی
خوشبختی، یعنی کسی باشه، که تو بتونی از تمام دنیا بهش پناه ببری
خوشبختی یعنی دوتا چایی داغ کنار پنجره ی بخار گرفته، توی زمستون
خوشبختی، یعنی بتونی یه «من» بذاری بعد از اسمش، پسوند مالکیت
خوشبختی یعنی زندگی، وقتی توی لحظه به لحظه اش عشق جریان داشته باشه
یعنی عاشقانه زندگی کردن
یعنی هنوز عاشق تو بودن

گاه مي‌انديشم
خبر مرگ مرا با تو چه کس مي‌گويد
آن زمان که خبر مرگ مرا ميشنوي
روي خندان تو را کاشکي ميديدم
شانه بالا زدنت را بي قيد
و تکان دادن دستت که مهم نيست زياد
و تکان دادن سر را که عجب! عاقبت مُرد؟
افـــسوس! کاشکی می دیدم
:من به خود می گویم
چه کسی باور کرد
جنگل جان مرا
آتش عشق تو خاکستر کرد؟
ميتواني تو به من زندگاني بخشي
يا بگيري از من آنچه را مي‌بخشي
چه کسي خواهد ديد
مردنم را بي تو
گاه مي‌انديشم
خبر مرگ مرا با تو چه کس مي‌گويد
من درون قفس سر اتاقم دل تنگ
میپرد مرغ نگاهم تا دور
وای باران، باران
شیشه پنچره را باران شست
از دل من اما
چه کسی نقش تو را خواهد شست؟

سال نو میلادیت مبارک

سلام!
حال من خوب است
ملالی نیست جز گم شدنِ گاه به گاهِ خیالی دور،
که مردم به آن شادمانیِ بی‌سبب می‌گویند
با این همه عمری اگر باقی بود
طوری از کنارِ زندگی می‌گذرم
که نه زانویِ آهویِ بی‌جفت بلرزد و
نه این دلِ ناماندگارِ بی‌درمان!
تا یادم نرفته است بنویسم
حوالیِ خوابهای ما سالِ پربارانی بود
می‌دانم همیشه حیاط آنجا پر از هوای تازه‌ی باز نیامدن است
اما تو لااقل، حتی هر وهله، گاهی، هر از گاهی
ببین انعکاس تبسم رویا
شبیه شمایل شقایق نیست!
راستی خبرت بدهم
خواب دیده‌ام خانه‌ئی خریده‌ام
بی‌پرده، بی‌پنجره، بی‌در، بی‌دیوار … هی بخند!
بی‌پرده بگویمت
چیزی نمانده است، من سی ساله خواهم شد
فردا را به فال نیک خواهم گرفت
دارد همین لحظه
یک فوج کبوتر سپید
از فرازِ کوچه‌ی ما می‌گذرد
باد بوی نامهای کسان من می‌دهد
یادت می‌آید رفته بودی
خبر از آرامش آسمان بیاوری!؟
نامه‌ام باید کوتاه باشد
ساده باشد
بی حرفی از ابهام و آینه،
از نو برایت می‌نویسم
حال من خوب است
اما تو باور نکن!