وبگاه دکتر محمد داراب پور

این شعر رو انگار از زبون من واسه تو گفتن

تو با منی  هر جا برم ، مهره تو بند جونمه
عشقت نمیره از سرم ، تو پوست و استخونمه
یه دم اگه نبینمت ، یه دنیا دلتنگت میشم
نگاه دریایه تو آبیه روی آتیشم
واست دلم و واست تنم و واست تمام زندگیم
از تو دوباره من شدم با تو تمام شد خستگیم
نم نم بارون چشام گواه عشقه پاکمه
هم نفس قسمت من ، دوست  دارم یه عالمه
قشنگ ترین خاطره ها با تو و از تو گفتنه
آرامش وجود من صدای تو شنفتنه

دشت سکوتم را
هیچ رونق نمیدهد
جز شکوفه ی خنده های تو
بر آبادانی این دشت
تا میتوانی برایم بخند

وقتی جدایی
مرا در عشق تو پرشور تر کند
هزار بار دراین جدایی بمانم
بهتر از وصل بی شوق و
رسیدن بی ثمر

اری طلوع پاک تو در آن شب سیاه
شاید بشارت از دم صبح سپید بود
وقتی طلیعه تو درخشید
از پشت کوهسار توهم
دیدم که این طلوع
زیباترین سپیده صبح امید بود
ای سرکشیده از دل این قیرگونه شب
بر آسمان برای و رهکن
زرتار گیسوان زرافشان را
همچون شهابها
بر بیکران سپهر
با شب نشستگان سخن از آفتاب نیست
آنان که از تو دورند
چونان به شب نشسته شبکورند
ت خورشید خاوری
جان جهان ز نور تو سرشار می شود
همراه با طلوع تو ای آفتاب پاک
در خواب رفته طالع من
این خفته سالیان بیدار می شود
ای ایه مکرر آرامش
می خواهمت هنوز
آری هنوز هم
دریای ‌آرزوی
در این دل شکسته من موج می زند
راهی به دل بجو

حمید مصدق

از من درمانده
چه میخواهی ؟
در برابر دلواپسیت
هرچه دارم
بردار رو ببر

پ.ن: معبود من وقتی تو نگرانم باشی راضیم هرچه میخواهی از من بگیری فقط به عشق تو زنده ام

تا رسیدن قدمهایت به
حوالی خانه ی دلم
راهی نیست
من منتظر دیدن جای قدمهایت
هستم
زود تر  قدمهای اخر را بردار

کسی جز تو یار من نیست
گذشتن از تو کار من نیست

یادم آمد آن روز
روز اول که تو را دیدم من
با خودم گفتم
این که می بینی تو
روزگارت را سپید، روزگارت را سیاه
خواهد کرد

تولدت مبارک

روزگار غریبی است نه؟

من اینجا در حسرت تو

تو آنجا راحت و بی خیال

چی خیال کردی من رو ول کردی توی دستای باد؟
چطوری دلت اومد عشقمون رو بردی ز یاد
مگه تو بویی نبردی از مرام و معرفت؟
رفتی و من رو فروختی عاقبت