وبگاه دکتر محمد داراب پور

به امید دیدن روی ماه تو
ثانیه ها رو میشمارم
تا نفس دارم
برای یه لحظه دیدنت در انتظارم
تا تموم بشه این جدایی
یه لحظه این دلم
آروم نداره
تا ببینم دوباره روی ماهت
هر روز و شب آرزوم اینه، همینه

بیا با من دلم تنها ترین است
نگاهت در دلم شور آفرین است
مرا مستی دهد جام لبانت
شراب بوسه ات گیرا ترین است
ز یك دیدار پی بردی به حالم
عجب درمن نگاهت نكته بین است
سخن از عشق ومستی گوی با من
سخن هایت برایم دلنشین است
مرا در شعله ی عشقت بسوزان
كه رسم دوستداریها همین است
نشان عشق را در چشم تو خواندم
دلم چون كویی آیینه بین است
به من لطف گل مهتاب دادی
تنت با عطر گلها همنشین است
دوست را هم تو باش آغاز وپایان
كه عشق اولی وآخرینست

این روز ها که می گذرد
هر روز
احساس می کنم که کسی در باد
فریاد می زند
احساس می کنم که مرا
از عمق جاده های مه آلود،
یک آشنای دور
صدا می زند
آهنگ آشنای صدای او
مثل عبور نور
مثل عبور نوروز
مثل صدای آمدن روز است
آن روز ناگزیر که می آید
روزی که عابران خمیده،
یک لحظه وقت داشته باشند
تا سربلند باشند
و آفتاب را
در آسمان ببینند.
روزی که این قطار قدیمی
در بستر موازی تکرار،
یک لحظه بی بهانه توقف کند
تا چشم های خسته ی خواب آلود
از پشت پنجره
تصویر ابرها را در قاب
و طرح واژگونه ی جنگل را
در آب بنگرند.
آن روز
پرواز دست های صمیمی
در جستجوی دوست
آغاز می شود.
روز وفور لبخند
لبخند بی دریغ
لبخند بی مضایقه ی چشم ها….
آن روز
بی چشمداشت بودن لبخند،
قانون مهربانیست.
روزی که سبز، زرد نباشد
گلها اجازه داشته باشند
هر جا که دوست داشته باشند،
بشکفند.
دلها اجازه داشته باشند
هر جا نیاز داشته باشند،
بشکنند!
ای روز های خوب که در راهید…!
ای جاده های گمشده در مه…!
ای روزهای سخت ادامه…!
از پشت لحظه ها به در آیید.