Category: For Her

یک بی قراری مهیج
یک سرگردانی رو به ترس
اگر به قرار ننشیند
و اگر به آرامش نرسد

ای روزگار مشت خود را بیهوده خسته می کنی
کوه از خراش ناخنت خم نمی شود

امشب به رسم عاشقی یادی ز یاران  میکنم
در غربتی تاریک وسرد از غم حکایت می کنم
امشب وجودم خسته است از سردی دلهای سرد
آیا تو هم در یاد من هستی در این شبهای سرد

باز هم تنها
سر به آسمان میسایم
یک ستاره ی کوچ کرده
در شبی شگفت
ذره ذره
مرا پر می کند از آرزوهای تلخ
دلم بهانه جو می شود
باز هم تنها
بی قرار بی قرار
می خواهمت
تورا چگونه سازم خبر
بی تو لحظه های من
سرد و خاموش و خالی

کسی می گفت
خاموش باش ای همدرد کشتی به گل نشسته
دارم دو بال زیبا بهر پریدن اما
پرواز کی توان کرد با این پر شکسته

امشب
خوشه های سبز فریاد را
از حنجره ی سرخ سکوت
خواهم چید
در به دریم آغاز می شود
مردم چشمهایم
ناله می کند
سقف آسمان
روی سرم سنگینی
می کند
انگار مرا نام می برد
دلخوش می شوم

من از ساختمان قلب خود در شگفتم که چون سنگ مقاوم و گاهی چون شیشه بی طاقت است.
طوفانهای حوادث مرا تکان نمی دهد ، ولی از یک نسیم ملایم محبت از جانب تو من به خود می لرزم

در زندگی لحظاتی هست
غرق شان که باشی
نه می بینی و نه دیده می شوی
نه باران خیس می بارد
نه زمین سرگردان خودش است
نه سیب ممنوع است و نه گندم
.
.
.
لحظاتی که می شود دور از چشم دنیا
با تنهایی عشق بازی کرد

ای بهترین بهانه ی سرودن عاشقانه
برای زیباترین غزل
چشمانت را
به من قرض بده

چیزهایی هست خیلی بدتر از تنهایی
اما سال‏ها طول می‏کشد تا این را بفهمی
وقتی هم که آخر سر می‏فهمی‏اش،
دیگر خیلی دیر شده
و هیچ چیز بدتر از
خیلی دیر نیست